Zoeken...

Het werd -denk ik- de oorzaak. In de ICT weet je nooit iets zeker; ooit valt er ergens weer een bitje om en dan ben ik weer aan de beurt. Maar een van fraude verdacht component van de website werd uitgeschakeld. Afwachten maar!

't Beste

2012... Hoeveel clichés kun je op dit thema loslaten? 't Kan altijd beter nietwaar. De beste wensen gelden iedereen en voor lange tijd. Ook zonder jaarwisseling. Maar wat en wie zijn we kwijt geraakt in 2011? En wat betekenden die voor ons? Hoe snel vergeten we ze?

Een goed 2012!

Shere Khan

Nu hangen er in het lokaal van de welpen van de Mensinghe groep in Roden al getekende figuren van Ka, Hati en een combinatie van Hati en Mowgli het mensenjong. Een echte Shere Khan was er nog niet, en dus hebben we die alsnog gemaakt.

Shere Khan in de werkplaats

De figuur komt van het internet en is groot uitgeprint op 16 A4-tjes. Dit is aan elkaar geplakt, uitgeknipt en vervolgens overgetekend op 1 cm dik multiplex. Daarna zijn de hoofdkleuren -tijgeroranjebruin en creme-wit- uitgeknipt en de lijnen ervan ingetekend. Deze beide kleuren zijn vervolgens -na een laag grondverf- op het hout aangebracht en daarmee werden de eerste contouren van de tijger zichtbaar. Hierna zijn alle details van het lichaam aangebracht met een zwarte viltstift. De tijger is nu helemaal duidelijk! Als laatste kleur worden de zwarte tijger-strepen aangebracht. Een precies werkje... De tijger is nu klaar. Op niet- opvallende plekken worden er drie gaatjes aangebracht en bijgekleurd om de tijger vast te kunnen schroeven op een wand. Als laatste handeling krijgt de tijger drie lagen matte trap- lak. Je kunt Shere Khan daardoor prima schoonhouden.

De productie tijd is ongeveer twee weken; iedere dag wat tekenen of verven en je ziet Shere Khan groeien! Komende zaterdag gaat Shere Khan naar het Scouting gebouw en krijgt hij een mooie plaats in het welpen lokaal.

Buzzzzz

De gemeente Noordenveld, gemeentehuis te Roden en belanghebbende namens haar burgers omdat de lijn uitsluitend over haar grondgebied gaat, reageerde nauwelijks. Dat is wel logisch: de lijnen 82 en 317 lopen beide via het centraal gelegen busstation in het centrum van Roden. Het verdwijnen van lijn 82 buiten de spits raakt de buspassagier die naar Roden wil niet echt.

De hoogwaardige verbinding mag dan Roden beleeft bedienen, dat doet ze met Peize niet. Dat hoogwaardig staat voor de kwaliteit van de bus en niet te veel haltes. Snel en comfortabel dus. Kennelijk heeft Roden daar recht op en Peize niet. Akkoord, in de spits zal het ding de route door het centrum van Peize rijden, maar buiten de spits? Dan wordt de busreiziger geacht een halve kilometer af te leggen naar een buiten het centrum gelegen carpoolplek aan de ringweg. Een deel is voetpad, een behoorlijk deel niet en delen voetgangers en fietsers het fietspad. Niemand heeft zicht op de carpoolplek en die plaats mag als sociaal onveilig worden bestempeld.

Dat je parallelle buslijnen schrapt wegens gebrek aan bezetting is te begrijpen. Maar die buslijnen bestaan omdat men in het OV twee concepten naast elkaar wil laten rijden: de 'standaard' busverbing en de 'hoogwaardige verbinding'. Nu wordt de 'standaard' busverbinding opgeofferd om de 'hoogwaardige verbinding' in stand te houden. De keuze tussen kwaliteit en efficiëntie.

Gelukkig heeft de klant geen inspraak. De gemeente heeft zich een slecht pleitbezorger getoond en het OV bureau gaf al aan dat 'we er wel aan zouden wennen'. Waarom geen discussie? Waarom niet wat water bij de wijn van het  'hoogwaardige concept' en lijn 317 door het centrum van Peize laten rijden? Of zijn er nog argumenten die we nog niet gehoord hebben?

Het is het nieuwe jaar en ik rijd met bus 317 van Groningen naar Peize. De bus rijdt over de hoofdrijbaan net als alle andere verkeer. Vanuit de bus kijk ik naar de prachtige, vrijgelegen en nauwelijks gebruikte busbaan die naast de hoofdrijbaan ligt. 'Wat mooi toch, zo'n hoogwaardige verbinding!' denk ik...

Hoog, hoger... 

Het kostte een paar weken, maar het monster stak dan ook ver boven het bos uit. Speciaal voor de Jamboree On The Air -de JOTA- gebouwd en noodzakelijk om de antennes van het tijdelijke radiostation te herbergen. Een lokaal van het groepsgebouw werd volgesleept met apparatuur. Omdat het lokaal aan de voet van de toren lag bleek het een ideale plek om te expirimenteren met antennes. Uiteindelijk hingen er dan ook vijf antennes in de lucht voor verschillende doeleinden. Korte golf, VHF en digitale modi waren beschikbaar. De laatste richtte zich op het zenden en ontvangen van plaatjes met stations over de hele wereld.

Met een eenvoudige rondstraler voor VHF haalden we Reims in Frankrijk, een afstand van 560 kilometer en dat is bijzonder. Op de korte golf kwamen we in Italië, Turkije, Moldovia, Frankrijk, Engeland en Oekraïne. Het station werd bezet door PD1ASH (Rolf), PD1WT (Wouter) en PD1ET (Erik).  Omdat de JOTA een goepsgebeuren is kwamen en gingen er de hele dag jeugdleden. Ze mochten zelf met de zendapparatuur deelnemen aan de gesprekken met andere scouts.

Het antennepark stond er niet zomaar! De toren was natuurlijk een verhaal apart. Gebouwd door geroutineerde klimmers, die uitsluitend gezekerd (dus in een klimgordel en wat daar bij hoort) hun werk deden. De radioamateurs klimmen zelf niet en dus moeten de bouwers de antennes in de toren aanbrengen. Voor het monteren van de stugge, duimdikke antennekabels kregen ze instructie en ook het hanteren van de kwetsbare antenne vergt de nodige zorgvuldigheid. Op de grond was de hele antenne installatie getest op fouten. Alles leek in orde. Na het aanbrengen in de toren kwam het moment suprême: doet-ie-hut-of-doet-ie-hut-niet? Hij deed het. De eerste stations rolden binnen!

Het werd een weekend met veel sfeer, mooi weer, lekker eten. Gezellig dus en voor herhaling vatbaar. Het was de eerste keer dat we met deze bemanning een JOTA draaiden. We hadden ons voorgenomen om het simpel te houden en dat hebben we gedaan. Tijdens het evenement borrelde het al snel van de ideeën hoe dingen anders, beter en leuker konden en we besloten dat dit niet de enige JOTA zou zijn: volgend jaar weer!

Ruilen?

Na een ingangscontrole worden we met een touring-car naar het kampterrein gebracht, een paar kilometer verderop. Een straat met een typische scouting-poort en alle vlaggen van de deelnemende landen heten de bezoekers welkom en dat ziet er in de zon feestelijk uit.

Zoon Joost is voor de tweede keer op de jamboree, nu als lid van het International Service Team. Dat is voor de oudere Scouts (18+) die ingezet worden als dienstverlener in de Scoutshop, in de supermarkten of in de keuken. Joost is ingedeeld bij de security en bewaakt de kampafspraken,  wijst mensen de weg en lost problemen op.

We bezoeken natuurlijk het 'Holland House' en drinken er een kop Nederlandse koffie. Elk land neemt zijn eigen producten mee en heeft zijn eigen tent met voorlichting en soms een compleet cafè of restaurant. Een maaltje Irish Stew en een avondje Ierse muziek is geen probleem!

Tussen de duizenden tenten door gaan we naar Joost zijn verblijfplaats. Tussen allerlei nationaliteiten in staan de Nederlanders. Vlaggen wapperen overal en het is een kleurrijk gezicht. Natuurlijk gaan we kijken bij het radio- zendstation. Een paar dagen eerder maakte Wouter vanuit Peize verbinding met de Jamboree op de korte golf en we willen wel eens zien hoe het station er in werkelijkheid uit ziet.

De jamboree is groot, heel groot. Er is een keuken waar dagelijks voor 6000 mensen het eten wordt gemaakt. In gigantische eettenten -tenten zo groot als een voetbalveld- eten de hele dag mensen. Tenten natuurlijk: gebouwen staan er niet. De scout-shop is gehuisvest in een tent waar een groot circus een keer of vijf in kan. Banken, overal toiletgroepen, sauna's, draadloos internet, jamboree- radio op de FM... Verzin het en het is er.

Tenten dus in allerlei maten en de grote tenten zijn voor een groot deel van Nederlandse verhuurders. De deelnemers slapen in twee- of driepersoons tenten en dat is een bont gezicht. Sommige contingenten (zoals de Nederlandse en de Britse) hebben eigen tenten laten maken en vooral de Britse vallen op. Op een blauwe achtergrond zijn -vrij dicht in elkaar- scouting tekens afgedrukt in allerlei kleuren.Het lijkt op een moderne schutkleuren het was zonder twijfel de meest opvallende tent van de jamboree.

Een van de belangrijkste bezigheden op een jamboree is ruilen, 'swappen'. Alle deelnemers ruilen zich suf. Er is een speciaal ruilplein in het centrum maar als je iemand ziet lopen met iets dat jij zou willen hebben, dan spreek je hem aan. In het Engels natuurlijk, de voertaal.  Voor Nederlanders zijn klompen een belangrijk ruilmiddel: voor een paar klompen krijg je een kompleet buitenlands uniform. Ruilen, ruilen, ruilen... Sommigen komen met een stuk of twintig scoutingdassen terug van een jamboree. Of met een sombrero.

We troffen de zelfde sfeer aan als vier jaar geleden in Engeland: druk, gezellig en ontspannen. Bij de Olympische spelen kost de verbroedering miljarden. Op een jamboree een habbekrats.