'Play it again, Sam...'

Humphrey Bogart en Dooley Wilson als pianist Sam ('Play it again, Sam...')

Gedraaid vanaf authentiek 35mm zwart-wit filmmateriaal komt de film 'Casablanca' (1943) tot ons en dat is heel wat anders dan opgepoetste versies bekijken op een flatscreen. Een weinig opvallend bundeltje 'kabels' (dunne lengtestrepen op een film, een beschadiging) geeft een hoog terug-in-de-tijd gevoel. We bekijken de film in de bios van het Oude RKZ in Groningen, omdat daar nu en dan dergelijke films nog worden vertoond. De enorme projector staat zowat midden in de zaal. De 57 stoelen zijn redelijk bezet. Een Engelse inleider -vanwege de buitenlandse studenten- verteld het verhaal en de bijzonderheden van de film.

De legendarische woorden 'Play it again, Sam...' zouden door Ingrid Bergman zijn geuit in haar rol van Ilse in deze film. Het gaat om het liedje 'If time goes by', het lievelingsliedje van de hoofdrolspelers en nog steeds een evergreen. Curieus mag heten dat de tekst 'Play it again, Sam...' in de hele film niet voorkomt. 'Play it, Sam..' zegt Ingrid Bergman op enig moment, maar daar blijft het bij. Natuurlijk is de corrupte politiecommissaris onsterfelijk geworden met de kreet 'Round up the usual suspects!' als er een Duitse officier is neergeschoten.

De film gaat uit van een Walhalla dat Amerika heet en waar iedere vluchteling in Casablanca heen wil. Dat lukt de hoofdrolspelers uiteindelijk ook en na twee uur zwart-witte sfeer lopen we de wereld van het Oude RKZ weer uit naar een kleurenbeeld. Langs de oudere man met een lange, grijze baard die in de garderobe van de bios staat. Volgens ons is hij in december de Kerstman -en is hij nu in burger. Zwart-wit is zo slecht nog niet.

UMCG

Ieder keer als ik langs haar loop wuif ik naar haar. Ze kijkt blij terug en wuift ook. Bij een enkel woord blijft het; ze slaapt veel. In mijn hoofd noem ik haar ‘oma’. Schuifelend en vrolijk doet ze haar eigen dingen; opstaan, toilet, douchen…

Ik ga naar het dagverblijf even verderop. Wat later komt de andere kamergenoot aan lopen. ‘Ze is onderuit gegaan in de douche… ze zijn met man en macht met haar bezig.’ Maar een wit leger brengt de duisternis niet verder weg. Oma overlijdt op onze kamer.

Een uur later mag ik terug naar de kamer. Er staan nu drie bedden en er is een hele grote, lege, plek met een nachtkastje. Niets herinnert nog aan het vrolijke, Indische mensje dat kort daarvoor haar gebedje had gedaan op de rand van het bed. Ik ga op mijn bed liggen –recht tegenover de lege plek. Wat jammer, maar ook goed; hoe zou ze hier uit gekomen zijn? Ik mis haar.

De lege plek stoort me. Ik pak haar nachtkastje, vouw het blad uit en zet het op de lege plek waar het bed stond. Als een vogel met één vleugel staat het kastje in de leegte. Midden op het lege blad zet ik het bosje rozen neer dat Corry voor mij meegenomen had.

Loerdam

Is dat moeilijk, mensen er tussen nemen? Of ze door taalgebruik op een fout spoor zetten? Nee, helemaal niet. bij het lezen van stukken controleerde ik meermalen de waarheid van het aangehaalde en niet zelden was het volledig uit z'n verband gerukt. Vandaar dat ik het zinnig vond om met enige regelmaat de kernwoorden van mijn eigen stukken eerst te toetsen aan mijn grote vriend Van Dale: wat betekent dit of dat woord nu precies? Het voorkwam een hoop onnodige discussie en interpretatieverschillen.

Als je veel stukken leest loop je met regelmaat tegen onbegrijpelijke taal aan. Soms hoef je daar niet ver voor van huis... binnenkort vindt er bij mij een 'ablatie' plaats. Het ziekenhuis wat dat uitvoert geeft mij als patient een folder mee waar in staat wat er allemaal met mij gaat gebeuren, maar er staat niet in wat de term 'ablatie' nu eigenlijk betekent. Omdat ik dat leuk vind heb ik alle stukken die ze mij toestuurden grondig nagelezen en alle tegenstrijdigheden, vage termen, onduidelijke- of niet uitgelegde termen aangestreept. Het geheel ziet nogal blauw van de correcties. Ze krijgen na het 'ablateren' de hele handel van mij terug, tenminste: dat is mijn plan. Maar voor het zelfde geld is 'ablateren' de medische term voor 'frituren' en dan komt er van mijn opbouwende plan natuurlijk niets terecht...

TeleDOM

 Het netwerkknooppunt van Vodafone in Rotterdam viel uit en gelijk zaten er 700.000 gebruikers zonder verbindingen. Mobiele netwerken leunen op twee technieken: de radiotechniek en ICT. Nu is waarschuwen voor de tekortkomingen van moderne ICT een vrij zinloze taak: om ICT goed en betrouwbaar in te zetten is veel geld nodig waarvan je de revenuen soms jarenlang niet terug ziet. Managers moeten aandeelhouders tevreden houden en die zitten er maar voor één ding: geld. De gemaakte keuzen zijn verklaarbaar.

We gaan even op vakantie.

Hallo, vakantieganger! Cocktail in de hand, zandstrand, zon, lekker ding op zicht... dat moet het thuisfront weten. Hij of zij trekt zijn telefoon en belt naar huis. Omdat je geen abonnee van een netwerk in het vakantieland bent, zoekt je telefoon zelf een net op: De operators hebben daar overeenkomsten over. Een keuze uit drie netwerken is niet abnormaal. Het gesprek verloopt zoals het hoort en tijdens de vakantie kiest je telefoon misschien ook nog wel een ander netwerk, vanwege de bereikbaarheid...

Eenmaal thuisgekomen ben je voor de mobiele telefonie weer een bekende Nederlander, althans voor je telecom provider- die elke maand geld aan jouw verdient.  Vanwege dat feit is de keuze tussen netwerken niet nodig: je provider heeft immers landelijke dekking? Totdat hij de pech krijgt die Vodafone in Rotterdam had. En zoals vaker gebeurt: er zijn voorbeelden te over van overbelaste mobiele netwerken, vooral bij calamiteiten. Er zijn ook in Nederland meerdere netwerken beschikbaar, maar in het thuisland kun je niet kiezen...

Waarom kiest je telefoon in je eigen land niet uit meerdere netwerken? Of waarom kunnen de telefoons van hulpdiensten dat niet? Ik vroeg het aan een manager van een telecomprovider. Na wat doorvragen kwam het simpele antwoord: commercieel bewerkelijk en dus niet interessant. Hij gaf ook toe dat het technisch wel mogelijk was. Ze deden het gewoon niet, geen trendbreuk. En zo kan het gebeuren dat de toerist, toeschouwer bij een ongeluk, moeiteloos zijn thuisfront kan bijpraten terwijl de hulpverlener naast hem geen verbinding krijgt. Er is sprake van bewuste keuzen. Zo bewust zelfs, dat providers hulpdiensten soms aanraden om een goedkoop buitenlands abonnement of kaart er bij te nemen zodat je 'in case of' toch verbinding zou kunnen maken. Of, zoals nu gebeurt, een separaat en duur mobiel telefoonnetwerk laten bouwen voor hulpdiensten. Uiteraardt af te nemen bij de zelfde partijen die de bestaande netwerken exploiteren.

En daarom heb ik het over TeleDom: zowel providers als klanten nemen het voor lief. De overheid heeft meermaals voor miljarden euro's licenties voor mobiele telefonie aan de providers verkocht. Het geloof in vooruitgang en geldzucht wonnen het van slim zakendoen. Er was toen een uitgelezen mogelijkheid om allerlei noodvoorzieningen te regelen, maar helaas...

Noodvoorzieningen die het alleen hoeven te doen 'in case of' zijn per defenitie onbetrouwbaar. Dat soort voorzieningen moet vooral in ICT omgevingen impliciet geregeld worden, omdat de integratiegraad -in tegenstelling tot voorzieningen in de 'oude' analoge systemen- hoog is en de kwetsbaarheid daarmee ook. Het leuke aan ICT is, dat dat in bestaande omgevingen altijd nog kan. Als managers het maar begrijpen- en willen.

Inmiddels lijkt de politiek zo ver dat er werk gemaakt wordt 'van het gebruik van elkaars netwerken'. Bij vrijwel alle infrastructuren is inmiddels het netwerk en de dienstverlening ontkoppeld, bij de commerciëele mobiele telefonie en datacommunicatie nog niet. 't Wordt tijd.

Travel Bug haalt eindstreep!

Wij hebben de Travel Bug 'Watum Lighthouse' in roulatie gebracht. Hij is gestart in de cache die ook 'De vuurtoren van Watum' heet. Die vuurtoren stond noordelijk van Delfzijl en is in de oorlog tijdens de bevrijding van die streek vernield. Ter nagedachtenis aan de ter plekke gesneuvelde Canadezen hebben we de TB op reis gestuurd naar een willekeurige vuurtoren in Canada. En dan: afwachten hoe hij reist, of hij zijn doel haalt of: dat hij verdwijnt.

De TB (het kleine blauw-witte torentje zit aan de TB vast) op zijn bestemming!

Op 10 maart 2007 stopten we de TB  in de cache. Op 25 maart 2012 stopte het Canadese cacheteam 'The Wyattsfamily' de TB in een cache bij een vuurtoren bij Fort Rod Hill, in de buurt van Vancouver en had de TB zijn einddoel bereikt! In totaal heeft de TB 10.456 kilometer afgelegd. Hij deed er vijf jaren over en als alles goed gaat, begint hij nu aan de terugreis en wie weet krijgen we hem ooit weer in handen...

Duizend €, thnx!

Maar ik heb een veel betere tip voor je, Reinout.  Minder leed-geil en veel belangrijker voor dit land. Hang je camera's eens op in de vergaderzalen van de bureaucratie, of van een boardroom.  Dan kunnen we meekijken hoe wij werkelijk geregeerd worden. Wie maakt er nu eigenlijk de dienst uit? Welke argumenten er gebruikt worden en door wie. Welke belangen er zijn en van wie. Wie ons echt serieus neemt en wie niet. Hoe achterkamertjes er echt uit zien. Waarom politici soms van die onverklaarbare draaien maken. Waarom de belastingen omhoog moeten. Waarom bezine zo duur is. Of waarom diploma's soms niks waard zijn en wie daar invloed op heeft. Ik ben zoooo nieuwsgierig en krijg in onze dociele media meestal maar incomplete of vage antwoorden.

Is dat geen mooi format? Bovendien: materiaal wat je hebt dat heb je. Dat weten de 'acteurs' ook en een waardevrij 'ja' of 'nee' op de vraag of het mag worden uitgezonden bestaat dan niet meer. Altijd handig. Ik doe je deze tip helemaal gratis!

Nou ja, gratis.... Duizend euro. Omdat jij het bent.